Fallout 3

Fallout (Geçmiş): Bir efsaneyi anlatmak

Sanıyorum bir yazar için en zor işlerden biri bir efsaneyi kelimelerle anlatmak olmalı. Çünkü ne söylerseniz söyleyin, söylediğiniz her şey o efsaneyi anlatmak için yetersiz kalır. Çünkü bazen öyle “şeyler” vardır ki, onları ancak görerek, dokunarak, işiterek veya oynayarak tecrübe edersiniz. Çoğu zaman o “şey” ile kendi duyularınız aracılığıyla karşılaşmadan önce duyduğunuz, okuduğunuz veya gördüğünüz her şey o “şey”in sudaki titrek yansımalarıdır ancak. Mısır piramitlerini görmeden, onların yanında ufacık kalmadan görkemlerini hissedemezsiniz, Mona Lisa’nın o gülümseyen yüzünü karşınızda görene kadar gülümsemesinin güzelliğini yaşayamazsınız, İstanbul’un bir kıyısından boğaza bakmadan iki kıtanın birbirine kavuşmasının muazzamlığını hissedemezsiniz. Bunların hepsi kelimelerle anlatılabilir, ne kadar anlatılabilirlerse.


Yaşı müsait olanlar demek istediğimi anlamış olmalılar. Yaşı Fallout’u kendi gözleri ile görmeye yetmemiş olanlar ise ya bu oyunu oynayamamış olmaları nedeniyle üzüntü duyuyorlardır ya da benim olayı fazla abarttığımı düşünüyorlardır. Fakat her iki durum için de onlara kötü bir haberim var. Çünkü malesef oyun denen sanat şekli yeni sıkılmış bir meyva suyu gibi. Ya hemen içeceksiniz ya da ekşimeye bırakacaksınız. Doğaları gereği oyunların normal ömürleri oldukça kısa, bu yüzden her oyun çıktığı bir kaç senelik zaman dilimi içerisinde güzelliğini muhafaza ediyor, akıllara o halleriyle kazınıyor. 3 bilemediniz 5 sene içerisinde ya Fallout gibi kısa oyun tarihine adını altın harflerle yazdırıyor ya da unutulup gidiyor. Bu açıdan oyunu oynamamış olup merak edip oynamak isteyenlere tavsiyem şudur: Oynamayın. Çünkü oyunu oynayıp nerdeyse 10 senelik teknolojisine bakıp Fallout sever birine “bu muymuş yahu Fallout” derseniz es kaza başınıza kötü şeyler gelebilir.

Peki Fallout’u bu kadar iyi yapan şey neydi? Buna verilecek en iyi cevap herhalde Fallout’un bir ruha sahip olduğudur. Bir oyunun ruhunu puanlayamaz veya tanımlayamazsınız ama hiç kuşku yok ki ruh ordadır ve bunu hissedebilirsiniz. Fallout, ilklerden biriydi. RPG’lerin artık para kazandırmadığının düşünüldüğü bir dönemde ortaya çıktı. Gerçek anlamda serbestliğe sahip ilk oyunlardan biriydi. Hatta şu anda bile bir çok oyunun o serbestliğe yaklaşamadığını söylemek mümkündür. Fallout’ta karakter gelişimi seçenekleriniz o kadar fazlaydı ki zaman zaman bir arkadaşınız kendi karakterini anlattığında şaşırır kalırdınız. Benim için Fallout’un en güzel yanı ise barındırdığı muziplikti. Buna mizah diyemiyorum, ancak hınzırca bir eğlence anlayışı diyebilirim. Mesela porno yıldızı olmam teklif edildiğinde Endurance, yani dayanıklılığımın yetersiz olduğunun yüzüme çarpılması, her yerde karşımıza çıkan amerikan toplumunun inceden alaya alınması Fallout’u diğer oyunlardan ayırıyordu.



Eski günleri yad etmek güzel ama pratikte bugün için pek de bir anlamı yok. Çünkü Fallout’un artık yeni bir patronu, Bethesda var. Bethesda aynen Bungie gibi yıllarını sadece bir fikir mülkiyeti ile ilgili oyunlar geliştirmek için harcamış: Son oyununu Oblivion ile veren Elder Scrolls serisi. Fallout’u yapmak Bethesda için farklı bir deneyim. Bu yüzden de ben de dahil pek çok kişinin aklında Bethesda’nın Fallout gibi bir ismin altından başarı ile kalkıp kalkamayacağı sorusu var. Oblivion çok güzel bir oyundu ama biraz önce yukarıda bahsettiğim, göremeyeceğiniz ama ancak hissedeceğiniz ruhtan yoksundu. Şehirler boştu veya hep aynı karakterler aynı rotada gidip gelip, birbirleriyle karşılaştıklarında anlamsız muhabbetler yapıyorlardı. Oyunda 50 – 60 saatimi geçirdim ama hiç bir zaman o dünya bana gerçek gelmedi. Bethesda’nın Fallout’un isim haklarını aldığını öğrendiğimden beri içimde atamadığım bir korku var: Bethesda bu işin adamı değil. Ama onlar Bioware’den sonra hala RPG yapmakta ısrar eden ve bunu pek çok yönden de iyi yapan az sayıda firmadan biri. O halde bütün kuşkularımızı ve önyargılarımızı bir yana bırakıp bu yeni Fallout’a bir şans vermemiz gerek.