The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena

Oyun dünyasının en başarısız ilk 20 oyununu listelemek istersek eminim ki bu liste içinde film oyunlarının en az 5 temsilcisini bulabiliriz. Gerçekten de film oyunlarının bu sektörde büyük bir başarısızlığı bulunmaktadır. Bunların çeşitli nedenleri var ama bu yazıda eksiklerin neler olduğunu değil en başarılı film oyunlarından birini hatta bana göre tartışmasız en iyisini The Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena’yı inceleyeceğiz.

Bildiğiniz gibi bu oyun aslında Xbox cephesinde çıkan ilk oyunun yeniden uyarlanmış versiyonu. Kutunun içeriğinde 6 yıl önce oynadığımız Riddick’in aynı bölümleri bulunmakta bunlara ilave olarak, hapishaneden kaçtıktan sonra başımızdan geçenleri anlatan bölümler de bulunuyor. Elbetteki Xbox Live nimetlerini de içeren multiplayer bölümleri de yeteneklerimizi test etmek için hazır ve nazır.



Öncelikle şundan bahsedelim. Riddick bir fps oyunu ama çok nadiren silah kullanabildiğiniz bir fps. Bu bize neyi getiriyor veya neden yapımcı böyle bir seçim yapmış derseniz, oyunda temel olarak yumruk yumruğa savaş öğeleri bulunmakta. Bu da bize ateşli silahlar ile oynamak yerine bol yumruklu veya bıçaklı pek çok savaş sahnesinin oynanabilir olduğunu anlatıyor. Bu yapımcılar için oldukça zor bir sınav çünkü oyun severler açısından sev veya terk et etkisi oluşturabiliyor. Yapımcıların silahlı çatışmalar yerine yakın dövüşü tercih etmelerinin nedeni oyunun aslında bir stealth action fps olması. Tekrar yumruk yumruğa sekanslarına dönersek oyunda yeri geldiğinde küçük çaplı boks maçları yapacaksınız hatta bunlardan bazılarında kombolar yapmanız bile mümkün. İlerledikçe silahlı düşmanlarla boğuşurken, doğru zamanda doğru tuşlara basarak ellerindeki silahı çalabileceksiniz.

Evet buraya kadar “tamam bildiğimiz aksiyon oyunu stealth bunun neresinde ki” diyebilirsiniz. İşin Stealth yönü ise yapımcıların haritaları tasarlarken mutlaka her odaya birkaç karanlık köşe koymuş olmasında, böylece sizi avlamaya çalışanlar (durun bir dakika Riddick mi av? Yoksa avcılar mı av?) bildikleri güzergahlarda gelişi güzel dolaşırlarken siz arkalarından eğilerek usulcacık sokulup, şah damarlarındaki kanı soğuk zemine boşaltabilirsiniz. Kesinlikle oyunun omurgasını da zaten bu sekanslar oluşturuyor.

Köşelerde bekleyip, düşmanların davranışlarını kontrol edip iyi bir zamanlama için hareketlerini ezberliyorsunuz. Sonra çita kadar hızlı davranarak arkalarına sokuluyorsunuz ve ruhlarını çalıyorsunuz, sonra henüz sırası gelmemiş ölümlüler şüphelenmesinler diye yerde yatan soğuk cansız et parçasını gölgelerde bir yere usulcacık sürüklüyorsunuz. Ve diğer avınızı beklemeye başlıyorsunuz.



Hiçbir plan mükemmel değildir. Bu yüzden bazı zamanlarda kurgulamış olduğunuz senaryo istediğiniz gibi gitmeyebilir ki bu durumda siz av oluyorsunuz ve karşınızdakiler sizin kadar acımasız ve ellerindeki teknoloji harikası silahlar ile inanılmaz güçlüler, bir çırpıda sizin postunuzu delebiliyorlar. Bu tip durumların başınıza gelmemesi için sizin de ortamı biraz daha avcı lehine çevirmeniz gerekebiliyor bu durumda koridorlarda ki ışık saçan her şeyi kendi lehinize kullanmanız gerekecek, bu da şu demek oluyor, ışık veren her şeyi patlat!

Uzayın derinliklerindesiniz ve en az uzay kadar karanlık koridorlarda hafif bir telaş başladı, bu telaşın sonunda birilerinin canı acıyacak, olup biteni görmek için tek yapmanız gereken D-Padi kullanarak Riddick’in ışığa duyarlı kornealarının ortaya çıkmasını sağlamak, bu durumda karanlık koridorlar sizin arka bahçeniz gibi, ışıl ışıl olacak.