Batman: Arkham Asylum

Arkham Asylum, Gotham şehrindeki birçok suçluyu bünyesinde barındıran bir hapishane, bunlara Harley Quinn, Croc gibi ünlü suçlular da dahil. Gotham şehrinde olan Joker ise kafasında hain bir plan yapmış, Batman'in kendisini yakalamasını beklemekte. Batman ise tuzağa düştüğünden habersiz bir şekilde kendisine hiç karşı koymadan yakalanan Joker'i Arkham hapishanesine götürüyor.

İlk başlarda birşeylerin ters gittiğini ama anlam veremediğini Jim Gordon ile paylaşan Batman, Joker hapishanedeki yerini bulana kadar ona eşlik ediyor. Yolda elektronik güvenlikli kapılarda bir sorun oluyor ve Joker, Harley Quinn'in yardımıyla ellerindeki kelepçeden ve dikey pozisyona getirilmiş sedyesinden kurtuluyor. Batman ise Joker'in neden böyle karşı konmaksızın teslim olduğunu düşünürken, yapbozun parçaları yavaş yavaş yerine oturuyor.

Batman Arkham Asylum işte böyle güzel bir sinematik ile bizlere merhaba diyor.



Oyunun başında anlıyoruz ki, Unreal motoru ile yapılmış birçok başarılı oyun gibi Batman’de de çevre ile etkileşim oldukça güzel. Oyunun görsel güzelliklerinden bahsetmişken konsollarımızın bu denli detaylı görüntüleri hiç bir yavaşlama olmadan rahatça oynattığını söylemeden geçmeyelim. Batman çeşitli, bat-vari ekipmanlarla çevre ile etkileşimi arttırabiliyor. Bunlara örnek verecek olursak, yapı itibariyle zayıf duvarları patlayıcı jel ile patlatabiliyoruz, Gargoyle’lara (Avrupada bazı yapılarda kullanılan yaratık heykelleri) tutunarak Joker'in adamlarını öldürebiliyor veya bulunduğumuz yerden kaçmak için kullanabiliyoruz.

Batman ise oldukça detaylı çizilmiş, pelerininde oluşan bir yırtıktan Batman'in sırtı gözükebiliyor ki bence oldukça güzel bir ayrıntı. Ayrıca Batman’in oyun süresince aldığı yaraları oyunun sonuna kadar taşıması da yapımcı şirketin grafik konusuna ne kadar hassassiyetle eğildiğinin bir göstergesi. Oyuna başladığınızda karakterimiz Batman'in hareketlerini çok kasıntı bulabilirsiniz. Fakat oyun ilerledikçe ve Batman dünyasını da az çok takip ediyorsanız, Batman zatan hafif kasıntı bir karakter olduğunu bilirsiniz. O yüzden "kalas gibi dönüyor" kısmı bize göre biraz yanlış, oynadıkça alışıyoruz.



Batman Arkham Asylum, Batman dünyasından ve Batman filmlerinden aşina olduğumuz gibi karanlık bir atmosfere sahip ve karanlık atmosferin sağladığı gizlilik unsurları bize artı olarak geri dönüyor. Köşelerde saklanıp kıvrak bir hareketle düşmanımızı tek hamlede öldürmek, eğilerek az ses çıkartmak, sinsice düşmanımızı arkasından yakalayarak tek bir harekette öldürmek veya bir yere tutunurken düşmanın ayağından çekip onu aşağıya atmak mümkün. Bunların hepsini Batman Arkham Asylum'da yapabiliyoruz fakat kişisel olarak en sevdiğim öldürme şekli kesinlike gargoyle’ların tepesindeyken aşağıdan geçen düşmanı yukardan sarkıp önce bayıltıp sonra ise ibret olsun diye gargoyledan aşağıya iple sarkıtmak.



Karanlık olmasının dışında, Batman'in teknolojik açıdan ne kadar çağımızı ve çağımızdan ötesini takip ettiğini biliyoruz. Oyuna da aynen bu şekilde entegre edilmiş bir Batman mevcut. Karanlıkları aydınlatan, düşmanlarımızın kalp atışlarına, bulundukları psikolojik durumlarına, istatistik tutabilen bir görüş ayrıcalığımız var. Dedektif modu adı verilen bu görüş sayesinde duvarın arkasındaki düşmanımızın bile özelliklerini görmek mümkün. Dedektif moduyla tabiki sadece düşmanlarımızı görmüyoruz, bunun yanısıra çıkabileceğimiz yerleri, kırılabilecek duvarları, dövüş sırasında dikkat edebildiğimiz silah deposu gibi yerleri de görebiliyoruz. Adı üstünde dedektif görüşü, bu sayede adına uygun halde dedektiflik yapabiliyoruz, herhangi bir el izi, koku, nikotin duyarlılığı gibi şeyleri farkediyor ve bunları izleyebiliyoruz. Örneğin oyunun bazı yerlerinde belli karakterleri arıyoruz, mesela önemli deneyler yapan doktorun odasında bulduğumuz el izini analiz ediyoruz ve o el izi batman'in görsel hafızasına ekleniyor ve böylece dedektif modu açıkken hep o el izini takip ederek doktoru bulabiliyoruz.