NBA 2K9

Futbol oyunlarında Fifa ve Pro Evolution Soccer çekişmesi ne ise, basketbolda da NBA Live ve NBA 2K serileri arasındaki çekişme de odur. EA Sports’un sürekli daha iyi grafikli oyun yapma saplantısı, oyunların asıl olan kısmı yani “gameplay” denen oynanabilirlik tarafını hep göz ardı etmesine sebep olmuştur. Bu noktada alternatif oyun yapımcıları bu konuya önem vererek müsabaka oyunlarında hep EA Sport’un bir adım önünde oldular. İşte 2K Games’in de yaptığı bundan farklı bir şey değil. Oyunlarında grafik yarışına girmeyip daha çok simülasyona yakın ve daha gerçekçi oyun yapmak için çabalıyorlar ve bu çabalar da meyvesini veriyor. Rahatlıkla söyleyebiliriz ki NBA 2K serisi ardı ardına çıkan güzel oyunlar ile basketbol severlerin bir numaralı oyunu olmayı başardı. Ancak burada basketbol sever derken tam olarak kelime anlamıyla basketbol severlerden bahsediyorum; yani Kobe Braynt’ı alıp 30 metre depar atıp 2,5 metre havaya sıçrayıp topu 360 derece çevirerek bir smaç yapmayı sevenleri değil, topu karşı alana ağır ağır geçirirken hangi oyuncunun elinin daha sıcak olduğunu düşünüp onu pick and roll’la mı yoksa farklı bir oyunla mı boş şut pozisyonuna sokmayı düşünenlerden bahsediyorum. Evet, bu cümleyi okuyanlardan “yok artık bir oyunda bunları nasıl yaparız ki” diyenler büyük olasılıkla ya NBA 2K serisi daha önce hiç oynamamış ya da oynayıp zor geldiği için bırakmıştır. Kabul ediyorum oyun aslında zor bir oyun ama oyunun güzelliği de aslında bu zorluğun içerisinde gizli. Ancak şunu da unutmamak gerekir ki, her ne kadar oyunun grafiksel yönü temel bileşenlerinden biri olmasa da sanmayın ki rakibinden bu konuda eksik kalıyor.



Yazının başında da belirttiğim gibi NBA 2K serileri hiçbir zaman grafikler konusunda iddialı olmamıştır, ancak artık bu da son buluyor diyebiliriz. Oyun yeni nesil konsolların bütün gücünden yararlanarak bu konudaki açığını kapatmaya başladı. Öncelikle daha önce beğenilmeyen oyuncu yüz modellemeleri artık eskisi kadar kötü değiller. Birçok oyuncunun neredeyse yüzleri aynı denecek kadar gerçeğine benziyor. Ayrıca seyirci animasyonları da bu sene çok daha farklı yapılmış. Çok daha hareketliler ve pozisyona göre bir anda tepki gösterip ayağa kalkıyor ya da maçın gidişatına göre oyunun temposunu dahi değiştirebiliyorlar. Sadece tribündeki merdivenlerde veya her yerde aynı kıyafetli adamların sürekli dolaşması biraz sinir bozucu olmuş. Ancak genel olarak seyircilerin modellemelerinin ve oyuna etkilerinin serinin son oyununa göre daha da geliştiği bir gerçek. Oyun içi görüntüler çok yumuşak ve kararlı bir framerate’e sahip ancak oyun aralarındaki sahneler ve tekrarlara pek oyun içi kadar özen gösterilememiş, o bölümlerde framerate düşüyor ve göze hoş görünmeyen kasılmalar yaşanıyor.



Serideki her oyunda olduğu gibi NBA 2K9’da da oynanabilirlik ve oyun içi özellikler ağır basıyor. Oyun içi temposunun kusursuz ve yumuşak değişimleri, oyuncu animasyonlarında kesiklikler yaşanmadan kusursuz geçişler ve oyuncuların kendilerine has hareket tarzları oyunun gerçekçilik yanının bir anda tavan yapmasını sağlıyor. İlk maçınıza çıktığınızda hakikaten etkilenmemek mümkün değil. 2K Games serinin son oyununda oyunculardan gelen şikâyetlere uyarak bazı değişiklikler yapmış. Bunlardan belki de en önemlisi “Lockdown” özelliğindeki değişim. Bu özellik ile sol tetiğe basılı tutarak oyun kurucu mevkiindeki oyuncuya otomatik olarak kilitlenerek defans yapabiliyorduk ancak buradaki en büyük şikayet her oyuncunu her oyuncuyu bu şekilde savunabilmesiydi. Örneğin Shaquille O'neal gibi dev ve hantal bir pivot ile Derek Fisher’ı tutabiliyordunuz. Artık böyle bir şansınız yok, yeni oyunda artık olması gereken savunma oyuncusu ile rakip oyuncuya kitlenseniz dahi sağ çubuk ile karşı oyuncunun hareketlerine tepki vermez ve yolunu kapatmazsanız bir anda geçilebilirsiniz.