Silent Hill Homecoming

Hatırlar mısınız vatka diye bir şey vardı. Kadınlar sanki bütün günlerini spor salonlarında geçiriyorlarmış da kas yapmışlar gibi geniş omuzlarla gezerlerdi bir zamanlar. İstisnasız her kadının saçları permalıydı. Hatta permasız sokağa çıkana bakımsız gözüyle bakılırdı. Şimdi vatkalı ve perma saçlı bir kadını modern alışveriş merkezlerinden birine bıraksanız herhalde herkes 90’lı yılların el kamerası ile çekilmiş puslu videolarından fırlamışa benzer bu kadına kahkahalarla gülerek bakar. Çünkü değişmeyen tek şey değişimin kendisidir. Yaşayan veya yaşamayan her şey değişmek, yeni koşullara adapte olmak ve ilerlemek zorunda. Bugünün yaşantısı içine o doksanlı yılların kadınını koymak nasıl absürd bir görüntü verirse, hayatımızdaki geri kalan pek çok şeyden çok daha hızlı değişim gösteren oyun sektöründe 10 sene önce yapılmış bir oyunu tekrar yapmak da o kadar absürd olur.



Değişmeyen tek şey değişimin kendisi olduğuna göre o zaman bir tane önemli soru kalıyor: Nasıl? Nasıl değişmeli ki aslında değişmeye çalışan nesnenin özü aynı kalsın, fakat verdikleri veya hissettirdikleri daha ilerilere gitsin. Sözkonusu olan nesne burada bir oyun ise, o oyun, orjinaliyle oyuncuya hissettirdiği o eşsiz deneyimin daha da fazlasını nasıl bir daha hissettirsin? İşte bu soruya isabetli cevap verebilen oyun serileri değil on sene yirmi sene bile varlığını sürdürür, ve her seferinde onu oynayan oyunculara yeni bir deneyim yaşatır.

Peki Silent Hill Homecoming bunu başarabilmiş mi? Nasıl sorusuna doğru cevapları verebilmiş mi? Yazının sonunda söyleyeceklerimi şimdi söyleyeyim: Hayır. Silent Hill Homecoming değişmek ile değişmemek arasında kalmış, yanlış yerlerde değişmiş ve yanlış yerlerde değişmemeyi seçmiş bir oyun. Silent Hill’in oyuncu üzerinde bıraktığı o kendine has eşsiz deneyimi daha ileriye götürmekte başarısız kalmış bir oyun. Çünkü değişimin gerekli olduğunu düşündüğü yerler Silent Hill’i Silent Hill yapan özellikleri zedeliyor.



Şimdi başa saralım ve Homecoming’in baş karakteri ile tanışırak incelememize başlayalım. Kontrol ettiğimiz karakter Alex Shepard adlı bir asker. Kendisi ile ilk tanışmamız, doğmuş olduğu kasaba olan Shepherd’s Glen’e giderken bir tırın yolcu koltuğunda gördüğü rüya aracılığıyla oluyor. Rüyasında Alex, kendisini karanlık ve pis bir hastanede, bir ameliyat masasına bağlanmış vaziyette buluyor. Masadan kurtulup neredeyse hiç aydınlatılmamış yıkık dökük koridorlarda gezerek burada ne işimiz olduğunu anlamaya çalışırken, ulaşamadığımız bir odada küçük kardeşimiz ile karşılaşıyoruz. Kardeşimize ulaşmanın bir yolunu ararken o ünlü siren sesi geliyor ve rüyamız tam bir kabusa dönüşüyor. Aslında Alex’in rüyasında gördüğü dünya ile uyanıkken gördüğü dünya arasında pek bir fark yok. Doğmuş olduğumuz kasaba Shepherd’s Glen’e geldiğimizde, kasabanın o çok bildik sis ile örtülü olduğunu, kardeşimizin ve pek çok başka insanın kaybolduğunu ve ortalıkta inler ile cinlerin top oynadığını görüyoruz. Tabi bu işin sırrını çözmek de yine bize kalıyor.

Maceramız, Shepherd’s Glen’in ıssız sokakları ve binaları ile, çoğu zaman kendimizden geçerek yani bayılarak gittiğimiz Silent Hill arasında devam edecek. Mekanlar ve atmosfer bir Silent Hill oyunundan beklendiği üzere oldukça boğucu. Elimizde önceki oyunlardan bildiğimiz el fenerimiz ile, yakınımızdaki düşmanları parazit sesi çıkartarak haber veren telsizimiz de bulunmakta. El feneri sadece kendi önünü aydınlattığı için çoğu zaman körlemesine yürüyoruz ve bu da – aydınlık bir mekana girdiğimizde hissettiğimiz rahatlığıda dayanarak - oyunu daha da gerilimli hale getiriyor. Karanlıkta, uzaktan uzaktan gelen boğuk sesler, ağır bir eşyanın yerde sürüklenmesine benzer sesler veya yürürken yanlışlıkla çarptığınız eşyaların çıkardığı gürültüler mümkünmüş gibi daha da gerilmenize neden oluyor.